Memorias da noite...

Madrugada, o porto adormeceu, amor,
a lúa abanea sobre as ondas
piso espellos antes de que saia o sol
na noite gardei a túa memoria.
Perderei outra vez a vida
cando rompa a luz nos cons,
perderei o día que aprendín a bicar
palabras dos teus ollos sobre o mar,
perderei o día que aprendín a bicar
palabras dos teus ollos sobre o mar.
Veu o loito antes de vir o rumor,
levouno a marea baixo a sombra.
Barcos negros sulcan a mañá sen voz,
as redes baleiras, sen gaivotas.
E dirán, contarán mentiras
para ofrecerllas ao Patrón:
quererán pechar cunhas moedas, quizais,
os teus ollos abertos sobre o mar,
quererán pechar cunhas moedas, quizais,
os teus ollos abertos sobre o mar.
Madrugada, o porto despertou, amor,
o reloxo do bar quedou varado
na costeira muda da desolación.
Non imos esquecer, nin perdoalo.
Volverei, volverei á vida
cando rompa a luz nos cons
porque nós arrancamos todo o orgullo do mar,
non nos afundiremos nunca máis
que na túa memoria xa non hai volta atrás:
non nos humillaredes NUNCA MÁIS.
No sé cómo decírtelo, no sé cómo hablarte. Ni siquiera sé si aún me conoces. Cómo podré verte a los ojos después de tanto tiempo y decirte que te extraño?
Un simple sueño hizo me recordar cómo eras, algo inexistente me atormenta diciendo si aun piensas en mí... Qué debo hacer, llamarte y fingir que todo sigue igual que cuando me olvidé de ti en el momento menos pensado, cuando te dije NO por un orgullo estúpido?
Mañana alguien me va a decir lo que tal vez no quiera escuchar, o que será reconfortante para mí, pero eso no cambia el hecho de que algo paso entre tú y yo, algo que dejé encerrado en una oscura cueva de mi corazón y que ahora sale como una bestia hambrienta a devorar mi tranquilidad.
El mañana espera por mi, pero mi pasado no me deja avanzar. Mi presente sólo piensa sin decidirse y los días pasan sin dejar ni llevarse nada... Vivir por vivir, morir por despertar, soñar por tenerte conmigo una vez más...
a lúa abanea sobre as ondas
piso espellos antes de que saia o sol
na noite gardei a túa memoria.
Perderei outra vez a vida
cando rompa a luz nos cons,
perderei o día que aprendín a bicar
palabras dos teus ollos sobre o mar,
perderei o día que aprendín a bicar
palabras dos teus ollos sobre o mar.
Veu o loito antes de vir o rumor,
levouno a marea baixo a sombra.
Barcos negros sulcan a mañá sen voz,
as redes baleiras, sen gaivotas.
E dirán, contarán mentiras
para ofrecerllas ao Patrón:
quererán pechar cunhas moedas, quizais,
os teus ollos abertos sobre o mar,
quererán pechar cunhas moedas, quizais,
os teus ollos abertos sobre o mar.
Madrugada, o porto despertou, amor,
o reloxo do bar quedou varado
na costeira muda da desolación.
Non imos esquecer, nin perdoalo.
Volverei, volverei á vida
cando rompa a luz nos cons
porque nós arrancamos todo o orgullo do mar,
non nos afundiremos nunca máis
que na túa memoria xa non hai volta atrás:
non nos humillaredes NUNCA MÁIS.
No sé cómo decírtelo, no sé cómo hablarte. Ni siquiera sé si aún me conoces. Cómo podré verte a los ojos después de tanto tiempo y decirte que te extraño?
Un simple sueño hizo me recordar cómo eras, algo inexistente me atormenta diciendo si aun piensas en mí... Qué debo hacer, llamarte y fingir que todo sigue igual que cuando me olvidé de ti en el momento menos pensado, cuando te dije NO por un orgullo estúpido?
Mañana alguien me va a decir lo que tal vez no quiera escuchar, o que será reconfortante para mí, pero eso no cambia el hecho de que algo paso entre tú y yo, algo que dejé encerrado en una oscura cueva de mi corazón y que ahora sale como una bestia hambrienta a devorar mi tranquilidad.
El mañana espera por mi, pero mi pasado no me deja avanzar. Mi presente sólo piensa sin decidirse y los días pasan sin dejar ni llevarse nada... Vivir por vivir, morir por despertar, soñar por tenerte conmigo una vez más...
